การพับผ้าคืองานครอบจักรวาล

วันนี้แม่ใช้ให้พับผ้าก็พับไปแต่กลับพับไม่ถูกใจแม่บอกพับไม่สวยเหมือนตามร้านขายเสื้อหรือร้านซักรีดเลยก็เลยบอกไปว่าอ้าวก็ไม่เคยทำงานร้านขายเสื้อนี้จะไปรู้ได้ไงว่าเค้าพับกันยังไง แล้วแม่ก็โมโหบอกอย่าเถียงแค่มึงพับผ้าไม่เป็นแล้วใครจะจ้างมึงทำงานแค่งานเล็กๆยังทำไม่ได้แล้วมึงจะทำอะไรเป็น...เลยคิดกลับไปว่่างันพนังงานบัญชีเค้าพับเป็นกันทุกคนใช่ไหมเวลาจะสมัครงานที่ไหนเค้าถามคุณทำอะไรเป็นให้บอกเค้าว่าพับผ้าเป็นแล้วเค้าจะรับหรือไง... แล้วที่เรียนมาตั้งแต่ประถมจนถึงตอนนี้คือเพือทำงานพับผ้าใช้ไหม.  เอาจริงๆกุเงียบตั้งแต่บอกอย่าเถียงละเพราะกุรู้...ไม่เคยมีใครเถียงชนะแม่

ไม่เคยมีใครเถียงชนะพ่อแม่...

เมื่อคุณทำอะไรที่ผิดและถูกตำหนินั้นเป็นเรื่องธรรมดาและพวกเค้าจะสังสอนว่าอย่าทำอีกหรือให้ระวังและอะไรที่ผิดในสายตาพวกเค้าแม้สำหรับเรามันจะธรรมดามากหรือเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ที่จะเกิดก็ยังถูกตำหนิหรือเรื่องที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเราเลยพวกเค้าก็ยังติจนได้เมือไหร่คุณเถียงหรือแก้ตัวคุณไม่มีวันชนะหรอกยอมรับผิดไปเถอะแล้วฟังเค้าบ่นต่อไปอีก10-20นาทีหรือจนกว่าพวกเค้าจะพอใจเพราะเมือคุณเถียงแพ้มันจะทำได้พวกเค้าได้ใจและหาเรื่องด่าเราได้มากขึ้นแต่เมือไหร่ที่คุณมีแววเถียงชนะพวกเค้ามักจะพูดว่า "อย่าเถียง!!" หรือ "จะพูดอีกนานไหม" และอาจทำให้พวกเค้าโกรธเรามากขึ้นไปอีกจนถึงขั้นลงไม้ลงมือเพื่อให้เราหลาบจำไม่ลุกขึ้นมาเถียงอีก
จงจำไว้เมือไหร่ที่คุณทำอะไรที่ผิดในสายตาพวกเค้าแค่ฟังอยู่เงียบๆพยักหน้างกๆก็พอเพราะกับพวกเค้าเหล่าพ่อแม่นั้นพูดถูกและมีเหตุผลเสมอ

ความในใจ

เรื่มรู้สึกว่าตัวเองใช้ชีวิตได้ไร้ค่ามากๆเลยก็ไม่ได้อยากให้ใครมาเข้าใจหรอกนะแต่ถ้าไม่ไ้ด้พูดออกมาบ้างก็คงงุดหงิดจนทดไม่ไหววันนี้มีเพื่อนข้างบ้านเค้าชวนไปทำงานที่โรงหนังก็ไม่รู้หรอกนะว่างานอะไรคงพวกขายตั๋วเก็บกวาดขยะหลังหนังจบอะไรพวกนั้นก็คิดว่าก็ดีเหมือนกันคอมที่บ้านก็ป่วยสภาพใกล้ลงโลงแล้วเปิดเคื่องก็บูสไม่ขึ้นถึงขึ้นก็แฮงจนทำอะไรไม่ได้โน๊ตบุ๊กที่เล่นอยู่ตอนนี้แค่เครื่องร้อนนิดหน่อยก็ดับเองจนดูหนังออนไลน์ไม่ได้แล้วแค่ดูคลิปยูทูปถ้าคลิปยาวเกิน5-6นาทีมันก็โหลดไม่ขึ้นแล้วดูได้แปบๆหยุดโหลดเอาดือๆสรุปง่ายๆหางานพาสทามเก็บเงินชื้อคอมใหม่ดีกว่าแต่อยากทำพวกงานร้านอาหารมากกว่าพวกKFCแม็กรึร้านซูชิอะไรแบบนั้นแต่เวลานี้คงเลือกไม่ได้ละนะเรื่องที่อยากจะคิดตอนนี้ถือเอาไงกับชีวิตอยากตายนะแต่รู้สึกเสียดายเพราะอย่างน้อยก็อยากมีความรักอยากมีแฟนบ้างอะไรบ้างอยากเป็นที่จดจำของใครบางคนตลอดมาค่อนข้ารู้สึกเหงาๆเพราะเป็นคนเพื่อนน้อยตอนประถมจำไม่ได้ว่าเคยมีไหมแต่ตอนม.ต้นมีอยู่2คนถึงงันก็เรียกได้ไม่เต็มปากว่าเพื่อนเรียกอยู่อยู่กลุ่มเดียวกันเพราะสภาพทางสังคมในห้องมากกว่าทำให้จำอยู่ต้องอยู่กลุ่มเดียวกันพวกเดียวกันอะไรแบบนั้นแต่ไม่มากพอจะเป็นเพื่อนขึ้นปวช.ก็มี2คนที่พอจะสนิทด้วยได้ถึงจะเพราะพวกเค้าสงสารก็เถอะที่เห็นดูเหมือนโดดเดียวเอาจริงๆ2คนนั้นก็สนิทเป็นคู่ซี้กันมากๆแต่มีเราแถมไปอีกคนก็แค่นั้นถึงจะเรียกว่าเพื่อนแต่ก็แค่คนที่อยู่ด้วยกันจนเรียนก็แค่นั้นคนที่จะเรียกว่าเพื่อนได้ในชีวิตตั้งแต่เกิดมา...ไม่มีเลยมีก็แค่นั้นรุ้จักเพื่อนร่วมห้องที่อยู่กันแค่3ปีแล้วก็กลายเป็นคนรู้จักเพราะไม่ได้ออกจากบ้านไปไหนนอกจากไปโรงเรียนเพื่อนแถวบ้านก็เลยไม่ค่อยมีที่บอกว่าไม่ค่อยเพราะคิดว่าเคยมีแต่ตอนนี้ไม่มีคนนึงคิดว่าเพื่อนแต่ไม่รู้ว่าเค้าคิด

เหมือนกันไหมแต่ก็ย้ายบ้านไปแล้วไม่รุ้ที่อยู่ใหม้มีไม่เบอร์ติดต่อกลายเป็นคนที่เคยรู้จักกันเท่านั้นอีกคนเป็นเด็กสาวที่เคยชอบนิสัยออกจะทอมบอยผมสาวสีแดงเข้มของเธอนั้นชวนหลงใหลเอามากๆก็คิดอยู่หรอกว่าชอบแต่เหมือนเค้าคนนั้นจะชอบเพื่อนอีกคนที่ว่าย้ายบ้านไปซะมากกว่าเลยถอยห่างออกมาเองหลังคนๆย้ายไปก็คิดว่าเป็นโอกาศอยู่หรอกแต่เธอคนนั้นก็ไม่ได้แค่มีนิสัยทอมบอยแต่เธอเ็นทอมจริงๆที่มีดี้มาติดทั้งหลายคนเพราะลังเข้าม.ต้นซึ่งแน่นอนต้องตัดผมเพราะเธอก็ดูดีเอามากๆในหมู่หญิง

เป็นสาวสปอร์เล่นกีฬาไฮเปอร์ร่าเริงสดใสมาคิดดูตอนนีดีแลล้วละที่ไม่ได้บอกรักเธอไปไม่งันชีวิตเธอคงลำบากไปด้วยแน่ๆกันคนไม่เอาไหนแบบนี้ที่ใช้ชีวิตด้วยการหนีความจริงก็ได้แต่คิดว่าถ้าชั้นเป็นคนที่ดีพร้อมกว่านี้และยังไม่สายจนเกินจะไปคงจะไปหาพร้อมช่อดอกไม้และบอกรักเธอด้วยความจริงใจ

อดีตที่อยากกลับไปแก้

ก็ไม่รู้จะเขียนไปทำไมคงไม่มีใครอ่านหรอกมั้งงันถือโอกาศบ่นเลยละกันตั้งแต่เด็กเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนฉลาดนะตอนอนุบาลครูปล่อยให้ไปนั้งเล่นของเล่นระหว่างพักแต่ไม่รุ้เป็นเพราะตอนนั้นคิดว่าการเล่นของเล่นตุ๊กตานั้งต่อบล็อกเป็นเรื่องไร้สาระรึป่าวจึงไปหยิบหนังสือภาพดาราศาสตรที่ชั้นหนังสือมาอ่านหลังจากนั้นสักพักมีเด็กคนนึงที่นั้งเล่นอยู่ก็มองมาที่เราอย่างสนใจแล้วเข้ามาถามว่าเล่นไรหยอเลยบอกไปว่าสังสือภาพมันน่าสนใจดีเด็กคนนั้นเลยถามมาอีกว่าอ่านบ้างจิแต่มันมีอยู่เล่มเดียวเลยอกให้ไปหาเล่มอืนเอานะสักพักเด็กเวนนั้นดันฟ้องครูประมาณว่าเราไม่ยอมแบ่งมันเล่นเลยถามดีๆทำไมต้องไล่ด้วย

-*-เค้านั้นละโดนทำโทษตี3ทีข้อหาอะไรไม่รุ้ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจแต่เพราะหนังสือภาพเล่มนั้นมั้งเลยทำให้ตอนนี้ติดอ่านการตูน
จนมาเข้าชั้นประถมในวิชาวิทย์ถ้าเป็นเรื่องดาราศาสตรระดันต้นนั้นครูถามไรมาตอบเกือบได้หมด(สมัยนั้นดาวพลูโตยังอยู่ในระบบ)วิชาอืนก็รู้สึกมันง่ายๆสบายๆเรียนชิวๆไปๆมาๆกลายเป็นเด็กที่ชอบหลับให้ห้องเรียนเพราะเบื่อเนื้อหาซ้ำซากที่ตนคิดว่าเก่งแล้วคนตามคนอืนไม่ทันกลายเป็นรั้งท้ายที่เรียนอะไรไม่เข้าใจจนต้องย้ายโรงเรียนตอนจบป.3เพราะถ้าอยู่ต่อเค้าจะให้ซ้ำชั้นย้ายที่ใหม่ตั้งใจเรียนมากขึ้นแต่เข็นตัวเองไม่ไหวอย่างมากอยู่ระดับกลางๆของห้องจนรุ้สึกท้อไม่รู้จะตั้งใจไปทำไมพอขึนม.ต้นก็เลือกเอาใกล้บ้านไปเรียนเอาวันๆจนมายังไม่รุ้เลยว่าตัวเองอยากทำอะไรพ่อแม่เลยส่งเรียนปวช.แต่ดันเรียนไม่จบต้องเรียนแต่ติดค้าง2ปีจบพร้อมเรื่องที่เค้าไปเรียนกันปวส.แล้วต้องนี้กำลังคิดอยู่จะต่อมหาลัยดีไหมรึจะทำงานดีตอนนี้ไม่สนชีวิตแล้วงานที่อยากทำคือเป็นบาริสต้ารู้สึกอยากเป็นมากๆตั้งแต่ได้จิบกาแฟแก้วแรกในชีวิตอยากจะเรียนต่อเอาสายนี้รึไปก็เรียนด้านการทำอาหารก็ดีเพราะงานอดิเรกของตัวเองคือการกินของอร่อยแต่ของแบนั้นมั้งหาอยากพอเจอแลวไปกิน่อยๆก็เบื่อไม่ก็แพงเกินจะชื้อกินบ่อยๆสรุปอยากกินอะไรทำเองดีกว่าศึกษาสูตรของที่อยากกินแล้วทำเอาเองก็รุ้สึกสนุกที่ได้ทำเอามากๆตอนอยู่ในช่วงเลือกทางเดินของชีวิตที่ไม่รุ้จะทำไงดี....ตอนนีก็เป็นแค่นีทติดคอมชอบอ่านมังงะกับดูเมะเท่านั้นเอง


ป.ล ไม่หวังหรอนะว่าจะมีใครได้อ่านรึใครอ่านแล้วรุ้สึกคุ้นๆว่านั้นใช่คนที่คุณรู้จักหรือป่าวขอบอกเลยว่าคุณคิดไปเอง

ไดอารี่1ตุลาพรุ่งนี้ไปเมกา

พรุ่งเราได้มีโอกาศเที่ยวอเมริกาสายการบินยูไนเต๊ตแอร์ไลน์ตอนตี3ของวันที่2ตุลา
แล้วไปต่อเครื่องที่ญี่ปุ่นกลับวันที่22ตุลาไปนอนบ้านญาติเค้าเป็นพี่สาวของแม่บ้าน
เค้าอยู่รัฐวอจิเนียไม่รู้หรอกนะว่าอยู่ส่วนไหนของเมกาแต่ลองพิมพ์ที่อยู่ในกูลเกิ้ล
โดยใช้ระบบดาวเทียมดูแล้วเจอจิงๆด้วยบ้านค่อนข้างใหญ่อยู่ในหมู่บ้าน(มั้ง?)ที่ใหญ่มากกก
ถนนวงวนที่สุดพื้นที่รอบๆมีแต่ป่าดูในแผนที่แล้วอยู่ใกล้สนามบินด้วยรุ้สึกจะเป็นสนามบินวอชิงตันดีซี
รึไงเนี้ยช่างมันละกันแต่ไปแล้วจะเที่ยวไหนดีนะไปช็อปเสื้อแบรนแนมกับเกงยีนเท่ๆเก๋ๆมาละกัน
ไม่ก็ชื้อมังงะหรือเมะที่นั้นกลับมาดู(เพื่ออะไร??)ไปอยึ่ที่นั้นนานๆคงได้คิดถึงอ่าหารไทยๆ
ถึงจะชอบอาหารญี่ปุ่นก็เถอะ555+ตอนนี้กำลังจัดกระเป๋าอยุ่กังวงจั้งเฮะขึ้นเครื่องครั้งแรก
วันนี้ดูเมะเรื่องธิดาอเวจีภาค3ตอนจบกะว่าดูให้หายเครียดแต่ตอนจบเรื่องมืดมน
ทำเอาปวดกระเพราะเลย-*-หวังว่าไปแล้วไม่ไปลับกลับมายังไม่ลืมละกันน่อ
คิดถึงทุกคนนะกลับมาจะสปอยให้อ่านว่าไปทำอะไรมาบ้างเที่ยวที่ไหนบ้างถ้า
ให้ดูจะอัพรูปที่ไปเที่ยวมาลงบล็อกละโชคดีน้า


1/10/2011
22:33PM

                                                                                                                                

 

                                                                                                                                  Destined

ไดอารี่วันนี้

วันนี้ตืนมาก็บ่าย2ละเปิดโน๊ดบุคเข้าไปอัพเดต3ก๊กในเฟตและก็ดูว่ามีเมะไรใหม่ๆในเอ็มไทยบ้างสุดท้ายก็ไม่มีไรดู
ออกไปหาใครกินร้านปิดหมดฝนก็จะตกเฮ้อ~ลมฝนเย็นดีจิงสุดท้ายได้ข้าวมันไก่มากะลังกลับบ้านเจอรถเข็นขายหมี่เกี้ยวโอ้ยอยากกินง่าแต่เอาเถอะถึงบ้านกินข้าวมันไก่เสร็จอาบน้ำต่อ-*-เจอฝนไปหัวเปียกเดียวไม่สบาย55+ แล้วก็มาเปิดคอมคลีนหน้าสีที่รับคำท้ามาจากมือคืนเพราะโดนสบประมาตว่าทำไม่ได้เดียวจะทำให้เดียวนี้เหละ55+
เฮ้อ~ไม่มีเมะใหม่ๆให้ดูริไงน้ามังงะก็ไม่ค่อยอัพเดตซะด้วยBlood+ ตอนที่ 6 ก็อัพมาตอนเดียวเอาเถอะดีกว่าไม่มีไรดู
ระหว่างนี้ก็ส่งการบ้านที่ทำเสร็จแล้วละกันคนที่ล้อมะวานอยุ่ไหนนะคิดถึงรินจังหายไปไหนนะเดียวอัพเรื่องที่แปลค้างไว้ลงนิปปอนอนิเมดีกว่าน่าเบื่อจังไม่มีไรทำเลยรึไงนะข้าวเย็นวันนี้ก็ยำปลากระป๋องกับใข่ดาวละกัน55+ บายๆแล้วเจอกันใหม่

15/9/2011
18:53PM

                                                                                                                              Destiny

ไดอารี่วันนี้

วันนี้ไปแฟชั่นมาไม่รุ้ไปทำไม-*-สิงอยุ่ร้านซีแอตบุ๊คอ่านไลโนเวลในร้านฟรีๆ5ชั่วโมงจากนั้นไปดูร้านหนังสือมือ2ที่ลด50%
ได้ฮิคารุมา2เล่มตอนนั้นคิดไรอยุ่ก็ไม่รุ้ชื้อมาทำไมเคยอ่านแล้วแท้ๆเซงเลย
ขากลับแวะตลาดเข้าร้านเช้าการตูนสิงอยุ่จนฟ้ามืดดูประเป๋าตัวเองเหลือ13บาท(- -")ค่ากลับบ้าน10อีก3บาททำไรดีเช่าสักเล่มให้หมดๆไปละกันเลยถามไปว่า3บาทเช่าไรได้บ้างเค้าก็แนะนำมาเยอะเลย(แต่อ่านมาหมดแล้ว-*-)เค้าเลยแนะนำหนังสือใหม่เรื่อง เอ้าโค้ด เรื่องนี้ลายเส้นเดียวกะฮิกุระชิเลย(แววเสียงเรไรหรือที่ชื่อเมือยามจั้กจันกรีดร้องนั้นเหละ)แต่คนแต่งคนละคนมั้ง-*-เค้าคิด3บาทแต่ให้มา2เล่มช่างโชคดีเสียจิง(วะเมื่อไร-*-)เฮ้อ~เงินก็ไม่เคยมีพรุ้งนี้ต้องเสียอีก20ค่ารถเพื่อเอาไปคืนอีกแล้วสิลองเข้าร้านเช่าเดียวก็อยุ่ยาวจนตังหมดอีกนั้นเหละมาคิดได้ก็ถึงบ้านละไหนๆก็เช่ามาแล้วพรุ้งนี้ก็ต้องไปคืนละนะ(แล้วก็ต้องจ่ายเค้าอีก5บาทเพราะค่าเช่ามันเล่มละ4x2เล่ม=8บาท)ยังไงก็อ่านให้คุ้มละนะเฮ้อ~วันนี้เอ็มไทยมีเมะไรใหม่ๆบ้างไหมน้าว่าแล้วก็ไปละนะไปดูเมะดีกว่า ซาโยนาระ โอยาสุมิ  เจอกันใหม่ถ้ายังไม่ขี้เกลียดพิมไดอารี่555+


14/9/2011