อดีตที่อยากกลับไปแก้

ก็ไม่รู้จะเขียนไปทำไมคงไม่มีใครอ่านหรอกมั้งงันถือโอกาศบ่นเลยละกันตั้งแต่เด็กเคยคิดว่าตัวเองเป็นคนฉลาดนะตอนอนุบาลครูปล่อยให้ไปนั้งเล่นของเล่นระหว่างพักแต่ไม่รุ้เป็นเพราะตอนนั้นคิดว่าการเล่นของเล่นตุ๊กตานั้งต่อบล็อกเป็นเรื่องไร้สาระรึป่าวจึงไปหยิบหนังสือภาพดาราศาสตรที่ชั้นหนังสือมาอ่านหลังจากนั้นสักพักมีเด็กคนนึงที่นั้งเล่นอยู่ก็มองมาที่เราอย่างสนใจแล้วเข้ามาถามว่าเล่นไรหยอเลยบอกไปว่าสังสือภาพมันน่าสนใจดีเด็กคนนั้นเลยถามมาอีกว่าอ่านบ้างจิแต่มันมีอยู่เล่มเดียวเลยอกให้ไปหาเล่มอืนเอานะสักพักเด็กเวนนั้นดันฟ้องครูประมาณว่าเราไม่ยอมแบ่งมันเล่นเลยถามดีๆทำไมต้องไล่ด้วย

-*-เค้านั้นละโดนทำโทษตี3ทีข้อหาอะไรไม่รุ้ตอนนั้นจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจแต่เพราะหนังสือภาพเล่มนั้นมั้งเลยทำให้ตอนนี้ติดอ่านการตูน
จนมาเข้าชั้นประถมในวิชาวิทย์ถ้าเป็นเรื่องดาราศาสตรระดันต้นนั้นครูถามไรมาตอบเกือบได้หมด(สมัยนั้นดาวพลูโตยังอยู่ในระบบ)วิชาอืนก็รู้สึกมันง่ายๆสบายๆเรียนชิวๆไปๆมาๆกลายเป็นเด็กที่ชอบหลับให้ห้องเรียนเพราะเบื่อเนื้อหาซ้ำซากที่ตนคิดว่าเก่งแล้วคนตามคนอืนไม่ทันกลายเป็นรั้งท้ายที่เรียนอะไรไม่เข้าใจจนต้องย้ายโรงเรียนตอนจบป.3เพราะถ้าอยู่ต่อเค้าจะให้ซ้ำชั้นย้ายที่ใหม่ตั้งใจเรียนมากขึ้นแต่เข็นตัวเองไม่ไหวอย่างมากอยู่ระดับกลางๆของห้องจนรุ้สึกท้อไม่รู้จะตั้งใจไปทำไมพอขึนม.ต้นก็เลือกเอาใกล้บ้านไปเรียนเอาวันๆจนมายังไม่รุ้เลยว่าตัวเองอยากทำอะไรพ่อแม่เลยส่งเรียนปวช.แต่ดันเรียนไม่จบต้องเรียนแต่ติดค้าง2ปีจบพร้อมเรื่องที่เค้าไปเรียนกันปวส.แล้วต้องนี้กำลังคิดอยู่จะต่อมหาลัยดีไหมรึจะทำงานดีตอนนี้ไม่สนชีวิตแล้วงานที่อยากทำคือเป็นบาริสต้ารู้สึกอยากเป็นมากๆตั้งแต่ได้จิบกาแฟแก้วแรกในชีวิตอยากจะเรียนต่อเอาสายนี้รึไปก็เรียนด้านการทำอาหารก็ดีเพราะงานอดิเรกของตัวเองคือการกินของอร่อยแต่ของแบนั้นมั้งหาอยากพอเจอแลวไปกิน่อยๆก็เบื่อไม่ก็แพงเกินจะชื้อกินบ่อยๆสรุปอยากกินอะไรทำเองดีกว่าศึกษาสูตรของที่อยากกินแล้วทำเอาเองก็รุ้สึกสนุกที่ได้ทำเอามากๆตอนอยู่ในช่วงเลือกทางเดินของชีวิตที่ไม่รุ้จะทำไงดี....ตอนนีก็เป็นแค่นีทติดคอมชอบอ่านมังงะกับดูเมะเท่านั้นเอง


ป.ล ไม่หวังหรอนะว่าจะมีใครได้อ่านรึใครอ่านแล้วรุ้สึกคุ้นๆว่านั้นใช่คนที่คุณรู้จักหรือป่าวขอบอกเลยว่าคุณคิดไปเอง